New MMSA spank logo

Beertje
Deel 2

by Nanno Nadega

Go to the contents page for this series.

Copyright on this story text belongs at all times to the original author only, whether stated explicitly in the text or not. The original date of posting to the MMSA was: 18 Dec 2011


Hoofdstuk V: Schaamte

Beertje herinnerde zich dat in groep één en groep twee van de basisschool, toen hij vier of misschien vijf jaar was geweest, de lesstof grotendeels had bestaan uit spelletjes doen, zingen, verhaaltjes voorlezen en een beetje knutselen of knippen en plakken. Er waren twee leerkrachten geweest: Juf Rinie en Juf Jannetje.

Op een dag hadden ze eerst een spelletje gedaan en daarna zei Juf Rinie dat ze een verhaaltje zou gaan vertellen. Juf Rinie kon erg spannend vertellen en meestal gingen die verhaaltjes over een indianen jongen die allerlei avonturen beleefde. Eigenlijk had Beertje moeten plassen, maar hij dacht dat hij het nog wel even kon ophouden: hij wilde het verhaal zo graag helemaal horen.

Beertje had voor zich zelf een bepaalde voorstelling hoe de indianen jongen er uit zag. Hij had namelijk van een tante een stapel Donald Duck tijdschriften gekregen en, hoewel hij nog niet kon lezen, had hij wel graag de plaatjes bekeken. In die Donald Duck tijdschriften kwamen verhaaltjes voor van een kleine indianen jongen, die heette de 'Kleine Hiawatha' zoals zijn moeder hem had verteld. De Kleine Hiawatha was een grappig kereltje dat bijna helemaal bloot rondliep: hij droeg alleen een koordje om zijn middel waar van voren en van achteren een lapje aan bevestigd was en op zijn hoofd natuurlijk een band waar een veer in stak.

Als Beertje de plaatjes van de Kleine Hiawatha in het Donald Duck tijdschrift bekeek dan had hij altijd gehoopt dat er ook eens een plaatje zou zijn waar die lapjes die aan dat koordje bevestigd waren, doordat het bijvoorbeeld hard woei of doordat Hiawatha heel hard had moeten lopen, eens een beetje op zouden waaien, zodat je kon zien wat onder zo'n lapje zat. Maar een dergelijk plaatje was hij nooit tegengekomen. Er waren wel plaatjes geweest waar het lapje een beetje fladderde, maar dat was altijd naar de verkeerde kant geweest, zodat je nog steeds niets kon zien. Hij had zelfs een keer een bladzijde tegen het licht gehouden, maar het enige wat doorscheen was het plaatje aan de andere kant geweest.

Wist Beertje dan niet wat er onder dat lapje verborgen bleef? Jazeker wel, daar zat natuurlijk precies hetzelfde als wat er bij hem in zijn onderbroekje zat. Hij kende zelfs nog een grapje uit die tijd, waar hij erg om had moeten lachen: 'Ken je de mop van de indiaan? Als je het lapje optilt zie je een banaan!' Maar ook al wist hij dus precies wat er onder dat lapje zat, hij wilde het zo graag ook eens zien.

Op zijn school, in een hogere klas, had een jongen gezeten die uit een ander land kwam. Dat kon je zien omdat die jongen wat bruiner was dan de andere kinderen en hij had sluik, bijna zwart haar gehad. Die jongen, vond Beertje, zag er erg mooi uit en op het schoolplein had hij vaak naar die jongen gekeken als hij voetbalde met de andere jongens uit die klas. Als de jongen opsprong om de bal te koppen dan werd soms een strookje van zijn blote buik zichtbaar. En als hij uithaalde en de bal een trap gaf, dan spande de broek om zijn billen. Waarom dat begreep Beertje zelf niet, maar hij kon zijn ogen niet van die jongen af houden.

Wanneer Juf Rinie vertelde over de indianen jongen, dan dacht Beertje altijd aan die ene jongen, uit die hogere klas, en hij stelde zich dan voor dat die jongen ook bijna helemaal bloot zou zijn, met alleen een koordje om zijn middel waar van voren en van achteren een lapje aan bevestigd was. En hij droeg dan natuurlijk ook een veer in een band om zijn hoofd.

Juf Rinie was begonnen te vertellen, terwijl Juf Jannetje de benodigdheden van het spelletje opruimde. In het verhaal had de jonge indiaan door een bos gelopen, langs een beekje waarin hij had gehoopt een vis te vangen zodat hij hem zou kunnen bakken en opeten. Maar hoe hij ook liep en speurde, hij had geen vis gezien in het water. Tenslotte kwam de indianen jongen bij een watervalletje waar het water van het beekje in een grote plas stroomde.

Beertje had het beeld van die jongen uit die hogere klas weer voor ogen getoverd. Hij zag voor zich hoe de jongen bijna helemaal bloot met soepele tred door het bos liep en zo nu en dan bijvoorbeeld over een omgevallen boom moest springen: het lapje voor zijn buik waaide dan hoog op en Beertje had alles van voren goed kunnen zien. Soms struikelde de jongen en viel voorover op het mos: het lapje aan de achterkant schoof dan omhoog en bleef op zijn rug liggen en Beertje had ook aan de achterzijde alles goed kunnen zien.

Juf Rinie had even gezwegen, maar bootste toen het geluid van de ruisende waterval na:

"Sssshhh... sssshhh... sssshhh..."

En opeens voelde Beertje dat hij zó verschrikkelijk moest plassen dat hij het niet meer kon houden: hij sloeg zijn benen over elkaar en drukte met zijn handen op zijn kruis om het tegen te houden, maar het lukte niet en hij plaste gewoon in zijn broek, die helemaal nat werd.

Juf Jannetje had het gezien en hem meteen aan een arm meegetrokken naar het 'keukentje', een kleine ruimte waarin spulletjes voor spelletjes en gymnastiek werden bewaard en dat met een deur uitkwam op de klas. In dat keukentje was ook een lage spoelbak met een kraan, die door de kinderen wel eens gebruikt mocht worden als ze dorst hadden.

Juf Jannetje had, toen ze eenmaal in het keukentje stonden, zijn bloes snel omhooggetrokken en hem opdracht gegeven om de bloes vast te houden en hoog op te tillen. Toen had ze hem zijn broek en zijn onderbroek uitgetrokken en zijn kousen en schoenen en ze had hem opgepakt en in de spoelbak neergezet, terwijl hij nog steeds zijn bloes omhoog hield.

Ze had de kraan opengedraaid en, met haar tot een kommetje gevouwen hand, het water opgevangen en dat over zijn buik gegoten en met strijkende bewegingen zijn buik gewassen. Ze had hem omgedraaid, zodat ze ook de achterzijde had kunnen schoonmaken, waarbij hij zijn benen een beetje uit elkaar had moeten doen. Tenslotte had ze hem met papieren handdoekjes afgedroogd en weer op de grond gezet. Daar had hij gestaan, nog steeds met zijn bloes omhoog.

"Ja, wat nu," zei Juf Jannetje, "die natte broek kan je niet meer aan. Moet je dan zó terug naar de klas?"

Beertje was bijna gaan huilen maar Juf Jannetje lachte en had uit de kast met gymnastiekspullen een gymnastiekbroek gepakt. Hij had zijn bloes, die gelukkig droog was gebleven, mogen laten zakken en zij had hem de gymnastiekbroek aangetrokken en ook zijn schoenen. Maar zijn kousen waren wél nat geworden.

Gedurende het gehele verblijf in het keukentje was de deur naar het klaslokaal half open blijven staan en Beertje had het verhaal van Juf Rinie kunnen volgen: in de plas water had een grote vis rondgezwommen en toen de indianen jongen hem wilde pakken was hij pardoes, voorover, in het water gevallen. Maar door de plons die dat veroorzaakte was de vis op de kant geworpen en kon, nadat de jongen weer uit het water was gekropen, gemakkelijk gepakt worden en daarna ook gebakken.

Toen het verhaal uit was waren de kinderen gaan zingen en toen Juf Jannetje en Beertje in de klas terugkwamen werd net het lied 'Het regent, het regent, de pannetjes worden nat...' aangeheven. Beertje had een plaatsje gezocht helemaal achterin en probeerde daar niet op te vallen.

Cynthia, een spichtig meisje uit zijn klas waar hij in die tijd nogal een hekel aan had gehad omdat ze altijd zo bazig deed, had hem boos aangekeken en, zo luid dat de andere kinderen het konden horen, gezegd:

"Jij hebt in je broek geplast!"

Hij was te beschaamd geweest om iets terug te durven zeggen en had zich achter de rug van Juf Jannetje verstopt.

Kennelijk had Juf Jannetje zijn moeder gebeld, want even later verscheen ze in de klas. Zijn moeder had hem toen midden in de klas, waar iedereen bij was, de gymnastiekbroek weer uitgetrokken en had toen, in de tas die ze bij zich had, naar schone kleren gezocht.

Hij had gezien hoe een paar kinderen naar hem staarden en zelfs een beetje lachten en hij had bij zijn moeder fluisterend geprotesteerd:

"Schiet nou op! Ze kunnen het allemaal zien!"

En hij had geprobeerd om zijn bloes naar beneden te trekken, maar die was te kort geweest, en hij was een beetje door zijn knieën gezakt om dan zelf maar wat korter te worden.

Zijn moeder had geïrriteerd gereageerd en boos gezegd dat hij niet zo raar moest doen:

"Ga gewóón staan!"

En ze gaf hem een tik tegen zijn handen zodat hij de bloes moest loslaten en toen ook een tik tegen zijn achterwerk, zodat hij weer rechtop sprong.

"Niemand wil naar je kijken. Je kan je beter schamen omdat je in je bróek geplast hebt!"

De schaamte, die herinnerde hij zich nog goed. Maar hij herinnerde zich ook de hand van Juf Jannetje, die zijn buik had afgespoeld en alles daar had aangeraakt.

Een bijzonderheid die hem eveneens was bijgebleven, toeval bestaat niet, dat was de naam van het indianen jongetje uit het verhaal van Juf Rinie: die had 'Kleine Beer' geheten.

Hoofdstuk VI: Veertien jaar

Enkele maanden nadat Beertje en Boris allebei veertien jaar waren geworden was het er toch nog van gekomen. Het gebeurde tijdens de zomervakantie. Tijdens die vakantieperiode hadden Beertje en zijn ouders enkele weken doorgebracht in een vakantiehuisje en toen zij op een ochtend weer thuis waren gekomen was Beertje meteen naar het trapveldje gegaan waar hij Boris had ontmoet, die erg verheugd was geweest om hem weer terug te zien.

Het was die dag broeierig warm geweest en hij had een shirt en broek gedragen van een in die tijd succesvolle voetbalclub, die hem erg ruim vielen. Hij had dat tenue voor zijn verjaardag gekregen van dezelfde tante die hem als kind die Donald Duck tijdschiften had gegeven, maar zijn tante had zich nogal op de maat verkeken. Beertje had dat volstrekt geen bezwaar gevonden omdat in die tijd jongens het wel stoer vonden om veel te grote sportkleding te dragen: dat was juist lekker luchtig!

Hij had die ochtend in het vakantiehuisje gedouched, maar toen hij zich wilde aankleden bleek dat zijn moeder bijna alle kleding reeds had ingepakt en hij had geen onderbroek kunnen vinden. Dan maar zonder had hij gedacht en hij had de broek gewoon over zijn blote kont aangetrokken. Het had een beetje raar gevoeld, heel anders dan bijvoorbeeld een zwembroek waar hij natuurlijk ook geen onderbroek onder aantrok maar die zat dan wat strakker en hield alles op zijn plaats terwijl het nu los heen en weer slingerde.

Eenmaal thuis gekomen wilde hij zo snel mogelijk de straat op en had geen zin om eerst op zijn kamer te gaan zoeken en zich nog een keer om te kleden (maar hij had het ook wel een beetje een lekker gevoel gevonden, de soepele stof van die broek, die hij bij iedere beweging langs zijn blote kruis voelde strijken).

Toen hij Boris ontmoette bij het trapveldje hadden ze even staan praten en toen had Boris gevraagd of hij zin had om mee naar zijn huis te komen. Zijn moeder was er niet, want die moest de hele dag werken en omdat ze een klant ging bezoeken in een nogal afgelegen plaats zou ze pas laat thuiskomen.

Op de kamer van Boris was het nog warmer geweest dan buiten en Beertje had zijn shirt uitgetrokken maar dat had niet veel geholpen. Boris had zijn voorbeeld gevolgd en ze waren op het bed gaan zitten, beiden slechts gekleed in hun broek.

Beertje vertelde over het vakantiehuisje en dat hij iedere dag was wezen zwemmen in het zwembad dat daar op het terrein was geweest. Boris had een paar keer gevoetbald met jongens uit de buurt, maar was ook vaak wezen zwemmen, bij de grote plas in het natuurgebied dat aan de stad Z. grensde. Hij had Beertje gemist. Beertje had gezien dat de jeugdpuistjes op het gezicht van Boris zich hadden uitgebreid maar hij had daar niets van gezegd, omdat hij het een beetje sneu voor Boris vond.

"Ik heb een fotoalbum gemaakt," had Boris gezegd, "wil je het zien?"

Beertje herinnerde zich dat Boris op zijn veertiende verjaardag een camera had gekregen en was wel benieuwd wat Boris allemaal gefotografeerd zou hebben. Hij keek zoekend rond of hij dat album ergens zag liggen. Maar het bleek een album op de computer te zijn. Ze gingen dus voor die computer zitten en zoals gebruikelijk had Boris op de enige stoel plaatsgenomen en Beertje was schrijlings op zijn schoot gaan zitten.

Het album bleek een ordening van de foto's mogelijk te maken. Op het scherm verscheen aan de linkerkant een lijstje met onderwerpen en als je op een van die onderwerpen klikte verschenen op de rechterkant van het scherm de foto's die bij dat onderwerp hoorden. Die werden héél klein weergegeven, maar als je dan op zo'n verkleinde foto klikte, dan werd die vergroot zodat hij het hele scherm vulde.

Er was een onderwerp 'familie' geweest waarin bijvoorbeeld ook foto's waren opgenomen van toen Boris nog heel klein was. Die waren lang geleden door zijn vader gemaakt. Bij het onderwerp 'auto's' hadden opnames gestaan van dure auto's waar zij allebei veel belangstelling voor hadden. Boris had wat meer oog gehad voor snelle sportwagens en Beertje juist voor exclusieve luxe automobielen die zo duur waren dat alleen koningen zich erin konden laten vervoeren. Boris vertelde dat hij de foto's op het internet had gevonden en dat hij speciaal gezocht had naar een bepaalde auto waarvan hij wist dat Beertje die zo mooi vond.

Er was een onderwerp 'Beertje en Boris' geweest, met foto's waar Beertje en Boris alleen of samen opstonden. Ze hadden vaak met de camera gespeeld en elkaar gefotografeerd. Sommige van die foto's waren in de spiegel gemaakt, dan stonden ze er meestal samen op. Er waren een paar foto's bij geweest, waar Beertje op stond, waarvan hij zich niet herinnerde dat ze waren gemaakt. Op dergelijke foto's lag hij bijvoorbeeld languit op zijn buik op het bed te lezen en had waarschijnlijk niet gemerkt dat Boris hem van achteren had gefotografeerd. Bij een paar van die foto's viel hem op dat zijn hemd nogal omhoog was geschoven, of dat zijn broek een beetje laag had gezeten. Waarschijnlijk hadden ze, kort voordat de opname gemaakt werd, gestoeid en had hij verzuimd om zijn kleren recht te trekken.

Tenslotte was er nog een onderwerp geweest dat 'divers' had geheten, en dat Boris eigenlijk niet had willen openen.

"Dat moet ik allemaal nog uitzoeken."

Pas na herhaald aandringen van Beertje had hij er uiteindelijk toch op geklikt.

Het eerste wat Beertje opviel was het enorme aantal foto's dat er in was opgenomen, ten tweede dat het uitsluitend om foto's ging waarop jongens stonden afgebeeld en ten derde waren die jongens allemaal uiterst luchtig gekleed geweest. Geen van hen had bijvooorbeeld een hemd aangehad. Wel droegen ze een broekje, soms was dat een minuscuul driehoekig zwembroekje, 'speedo's' noemde Boris die, en weer andere jongens droegen een ruimvallende broek tot ongeveer op de knie, 'bermuda's' volgens Boris. Sommigen droegen een flodderig en versleten soort onderbroek en daar had Boris geen naam voor, dat was vanzelf wel duidelijk.

Beertje had het moeilijk gevonden om de leeftijd te schatten van de jongens. De jongsten leken hem een jaar of twaalf, de oudsten schatte hij op ongeveer zestien. Beertje en Boris waren zelf op dat moment veertien jaar, maar Beertje werd vaak voor een twaalfjarige gehouden, terwijl Boris voor zestien door zou kunnen gaan en Beertje had zich afgevraagd of het toevallig was dat de jongens op de foto's allemaal zo tussen de twaalf en zestien jaar oud leken.

Beertje vond het ook opvallend dat alle afgebeelde jongens er erg aantrekkelijk hadden uitgezien, met prachtig gebouwde lichamen en leuke gezichten. En dat op bijna alle foto's die jongens waren vastgelegd in een pose die de schoonheid van hun lichaam nog eens extra benadrukte, leek het wel. Als ze stonden of liepen dan draaiden ze net even het bovenlichaam, of, als ze ergens op zaten, dan leunden ze ontspannen achterover met de benen enigszins gespreid. Als ze op het strand of op het gras bij een zwembad lagen, dan kon je nauwkeurig alle welvingen van hun lichaam volgen, of ze nu op hun rug lagen of op hun buik.

Op de foto's kon je vaak ook iets van de omgeving zien. Soms waren in de verte bergen zichtbaar geweest en op andere stond wel eens een palmboom. Het was duidelijk dat de foto's niet in Nederland gemaakt waren.

"Heb jij die gemaakt?" had Beertje gevraagd, maar Boris had kort geantwoord dat hij ze op het internet had gevonden.

Beertje had aan het ongedurig schuiven van Boris op de stoel gemerkt dat deze zich ongemakkelijk voelde bij het bekijken van al die foto's met die jongens en vermoedde dat Boris bevreesd was voor een spottende opmerking. Om te voorkomen dat Boris naar een ander onderwerp zou gaan probeerde hij aardige dingen over de foto's te zeggen, zodat Boris zich wat meer op zijn gemak zou voelen. Zo vond hij bijvoorbeeld een bepaalde broek erg mooi, zo een zou hij ook wel willen hebben.

"Zou mij dat goed staan?" had hij gevraagd en Boris had gedacht van wel.

Van een jongen die zijn haar op een nogal ongewone manier had laten knippen had hij gezegd dat dat 'cool' was geweest.

"Zal ik me ook eens zo laten knippen?" en Boris had er een beetje om moeten lachen.

En zelfs had hij durven opmerken, bij een bepaalde foto waarop de torso van een jongen mooi uitkwam, dat die jongen een 'mooi lijf' had gehad. Boris ontspande zich gelukkig steeds meer.

Op sommige foto's was de jongen scherp zichtbaar terwijl de omgeving nogal wazig was. Beertje vermoedde dat die foto's met een telelens waren gemaakt en dat de jongen waarschijnlijk helemaal niet in de gaten had gehad dat hij gefotografeerd werd. Op een paar van die foto's was te zien geweest dat zo'n jongen toevallig net even aan zijn kruis plukte, of zijn hand naar binnen stak om het daar even goed te leggen. Op één foto had een jongen gestaan die half van achteren was gefotografeeerd en die zich aan het omkleden was. Half voorover gebogen en op één been balancerend trok hij juist zijn zwembroek over een voet zodat zijn blote billen te zien waren. Toen hij naar die foto keek kreeg hij het gevoel dat hij die jongen als het ware stiekem begluurde.

Op bijna alle foto's was goed zichtbaar geweest, door het opbollen van de stof, wat zich aan de voorzijde in zo'n zwembroekje bevond, vooral als dat broekje een speedo geweest was, of zo'n flodderig onderbroekje en als dat nat geworden was van het zwemmen zodat het tegen het lichaam aanplakte.

Vrijwel alle broekjes hadden een lage heup gehad en bij sommige jongens leek het alsof dat broekje ook nog eens een beetje extra afgezakt was. Dat kon natuurlijk komen door het stoeien, maar, en dat had Beertje toch ook heel duidelijk gezien, sommige jongens hielden hun duim in het heup elastiek en duwden zo het broekje, uitdagend als het ware, expres nog een beetje verder naar beneden. Als het om wat grotere jongens ging kon je soms zelfs een paar haartjes er boven uit zien komen.

Er waren een paar foto's bij geweest waarop duidelijk te zien was dat de afgebeelde jongen opgewonden was geweest, misschien door de koesterende zon op zijn lichaam, maar misschien ook wel doordat hij bij dat zwembad of strand, waar natuurlijk ook veel schaars geklede meisjes hadden rondgelopen, goed om zich heen had gekeken en van alles had gezien dat zijn lust had opgewekt. Als zo'n jongen een bermuda had gedragen dan werd de stof bij het kruis ver naar voren geduwd, als een tent. Als het een klein speedo broekje was geweest, dan leek het wel of de inhoud zich met geweld een weg naar boven, naar buiten, wilde banen zodat aan de bovenkant het broekje soms zelfs een beetje leek open te staan.

In de broek van Boris, in het kruis waar hij bovenop zat, was nu trouwens ook wat beweging ontstaan en Boris had zijn handen, die hij tot dan toe op de tafel had laten rusten, op de benen van Beertje gelegd en had die handen naar boven geschoven.

Het leek of de handen van Boris nog iets verder dan anders waren geschoven. Beertje voelde nu duidelijk, zo ondubbelzinnig duidelijk dat hij zich niet kon voorstellen dat het per ongeluk was, dat Boris met zijn duim strelende bewegingen langs zijn kruis maakte. En ook bij Beertje werd het van de spanning hard en hij voelde hoe de stof van zijn broek omhoog geduwd werd: een onderbroek die de zwelling daarbinnen nog had kunnen maskeren had hij immers niet aan en toen hij tersluiks even omlaag keek zag hij dat zich ter hoogte van het kruis een tentje gevormd had en dat Boris daar met zijn duim langs bleef strijken.

Hij had iets willen zeggen waardoor Boris aangemoedigd zou worden om verder te gaan en om hem daar eens goed vast te pakken, maar hij kon niet verzinnen wat hij dan zou moeten zeggen. En hij was bang dat, als hij het op een onhandige manier zou verwoorden zodat het bijvoorbeeld onbedoeld sarcastisch klonk, Boris het misschien verkeerd zou begrijpen en zelfs zou denken dat hij hem een verwijt maakte en juist wilde dat hij ophield met langs zijn kruis te strelen. Hij zei daarom helemaal niets en probeerde zich te concentreren op de foto's in het album.

Er waren twee foto's die afweken van de overige. Op die twee foto's waren twee jongens afgebeeld die helemáál geen kleren hadden aangehad, zelfs geen broekje: ze waren helemaal bloot geweest, zodat je alles goed had kunnen zien.

Ze hadden op een zanderige grond gestaan en achter hen waren dicht bij elkaar staande bomen zichtbaar geweest. Misschien was het wel een open plek in een bos, waar niemand hen had kunnen zien, nu ja, behalve dan de fotograaf, die misschien wel de vader of een oom van een van de jongens was geweest.

Beertje had wel eens gehoord van naturisten, mensen die altijd bloot willen lopen, maar dit leken hem geen naturisten toe: dan zouden die jongens toch over hun gehele lichaam even bruin moeten zijn. Maar het lichaam van beide jongens was bij dat gedeelte waar meestal een broekje zit nogal bleek, terwijl de rest gebronsd was geweest. Zouden ze hun broekje speciaal voor die foto's hebben uitgetrokken? En zouden ze zelf op dat idee zijn gekomen, of zou de fotograaf, die misschien de vader of een oom van een van de jongens was geweest, het aan hen hebben voorgesteld?

Op de ene foto hadden de twee tegenover elkaar in een worstelhouding gestaan waarbij ze elkaar met beide handen bij de schouders vasthielden terwijl ze kennelijk probeerden om de ander tegen de grond te werken. De ene jongen was half van achteren zichtbaar geweest en de andere half van voren.

Op de tweede foto hadden ze naast elkaar gestaan, naar de camera toe gewend, met elk een arm om de schouder van de ander. De beide jongens leken ongeveer van dezelfde leeftijd te zijn en net zo oud als Beertje en Boris, of misschien wat jonger, maar de ene was toch iets langer geweest dan de andere.

Wat Beertje erg was opgevallen, ja, daar keek hij natuurlijk naar, dat was dat die ene jongen die wat langer was een nogal, in de ogen van Beertje, groot geslachtsdeel had gehad, dat door het gewicht naar beneden bungelde, maar dat daar omheen geen haar gegroeid had: hij was nog helemaal glad daar beneden.

De andere jongen had een veel kleinere, nu ja, toch nog heel wat groter natuurlijk dan Beertje, maar toch veel kleiner dan die eerste jongen die nog geen haar had, en bij deze jongen had het een klein beetje naar voren gewezen. Maar het vreemde was dat bij die wat kleinere jongen, die dus ook een kleinere had, er toch een hele bos haar groeide!

"Gek hé," had hij gezegd, "die ene heeft een grote, maar hij heeft nog helemaal geen haar, en die andere die heeft een kleine, maar wél met een heleboel haar!"

Boris had niet meteen geantwoord maar even gezwegen. Toen had hij plotseling gezegd:

"Ik heb een stijve!"

Beertje had niet zo gauw kunnen bedenken wat hij daar op moest zeggen, en had in zijn verwarring met een neutrale stem geantwoord:

"Ja, dat voel ik."

Boris had toen gevraagd:

"Heb jíj vaak een stijve?"

Waarop Beertje wat ontwijkend had gezegd:

"Soms."

"En nu?" had Boris doorgevraagd en Beertje had gezegd:

"Een beetje," (in werkelijkheid was hij keihard).

Beertje had zijn hart in zijn keel voelen kloppen. Boris had zomaar gezegd dat hij een stijve had en Beertje had hem gezegd dat hij dat had gevoeld. En Boris had ook nog gevraagd naar wat er bij Beertje wel eens in zijn kruis gebeurde. Zou Boris dan bij hem, in dat kruis, nu ja, ook wel eens écht er aan willen voelen? En niet alleen maar, alsof het per ongeluk was, er een beetje met zijn duim langs willen strijken? Bijvoorbeeld omdat hij wilde weten hóe stijf of hóe groot hij dan wel was? En Beertje had gevraagd:

"Wil je voelen?"

Terwijl Beertje die woorden uitsprak merkte hij dat zijn stem schor was geworden en dat het klonk alsof heel iemand anders het zei. Hij voelde dat hij kleurde in zijn gezicht maar hij was wat meer achterover gaan leunen, tegen Boris aan, en had zijn benen wat verder uit elkaar gedaan, zodat Boris er gemakkelijk bij zou kunnen.

Hoofdstuk VII: De eerste keer

Het leek of Boris even aarzelde: zijn strelende duim kwam tot stilstand. Maar toen legde hij zijn andere hand op de borst van Beertje en trok hem nog wat dichter tegen zich aan. Hij tilde de hand die eerst alleen maar lichtjes gestreeld had op en legde hem nu op het tentje in de broek van Beertje en voorzichtig had hij Beertje met zijn vingertoppen door de dunne stof tussen zijn benen betast. En zo had Beertje voor het eerst de sensatie ervaren van hoe de hand van Boris hem daar openlijk en ondubbelzinnig bevoelde en vastpakte.

"Heb je geen onderbroek aan?" had Boris gevraagd.

"Nee," had Beertje geantwoord.

Zo hadden ze enige tijd gezeten: Beertje schrijlings bij Boris op schoot, met zijn benen gespreid en achterover leunend op de schouder van Boris. Boris streelde met zijn linkerhand de blote borst en buik van Beertje, terwijl hij met de rechterhand, door de dunne stof van de voetbalbroek heen, voelde aan het keiharde kleine jongens piemeltje, en ook aan zijn balletjes.

Op een bepaald moment duwden de vingertoppen van de linkerhand van Boris tegen de broeksband en zelfs schoven ze er aarzelend een klein eindje onder. Beertje begreep wat Boris wilde en had zijn buik ingetrokken zodat Boris nu met zijn hand diep naar binnen in de broek gleed, tot onder zijn balletjes. En ook de rechterhand gleed nu naar binnen: met de ene hand bevoelde hij de balletjes en met de andere hand bevoelde hij het piemeltje.

"Beertje..." had Boris toen, nu ook met een schorre stem, gezegd, "vind je het gek als ik... nu ja, mag ik... álles vastpakken?"

"Ja hoor, alles mag," had Beertje gezegd.

Boris had hem laten opstaan en hem, met één hand hem bij zijn buik tegen houdend en met de andere hand hem tegen de rug iets naar voren duwend, voorover gebogen voor de tafel gezet, zodat Beertje er met zijn ellebogen op had moeten steunen. Toen had hij de broek aan de achterzijde bij de bovenrand beetgepakt en langzaam naar beneden getrokken. Eerst werd de broek aan de voorzijde nog even tegengehouden door het stijve piemeltje, maar Boris had hem resoluut verder getrokken, tot voorbij zijn knieën. Toen was Boris zelf ook even half opgestaan en had zijn eigen broek naar beneden gesjord.

Eerst had Boris alleen maar gekeken (Beertje had tenminste zijn handen niet gevoeld). Maar toen had Boris zijn handpalmen voorzichtig op de billen van Beertje gelegd en hem daar gestreeld. En ook had hij, tussen de benen van Beertje door, weer een beetje met zijn vingertoppen aan de balletjes gevoeld.

Toen had Boris opeens gezegd: "Niet schrikken!" en hij had Beertje met de vlakke hand op zijn billen geslagen.

Beertje schrok er ondanks de waarschuwing wel degelijk van en sprong met een kreet recht overeind, maar Boris had hem snel weer bij zich op schoot getrokken en had beide armen om hem heen geslagen.

"Deed het erge pijn?" had Boris gevraagd en Beertje had gezegd dat het wel meeviel, maar dat hij er niet op bedacht was geweest.

"Als je het lekker vindt om een klap op mijn kont te geven, dan moet je het gewoon doen. Ik vind het helemaal niet erg!" had hij er aan toegevoegd. En, half fluisterend: "ik vind het eigenlijk wel lekker."

Daar hadden ze gezeten, Beertje op de schoot van Boris en allebei hadden ze hun broek uitgehad, zodat Beertje tegen zijn blote billen het ontblote grote en harde geslachtsdeel van Boris had gevoeld. Om het nog beter te voelen schoof Beertje heen en weer en Boris had een beetje mee bewogen, terwijl hij met beide handen het lichaam van Beertje aan de voorzijde betastte: de borst, de tepeltjes, de buik, de navel, de zijkanten van zijn heup, zijn benen, de binnenkant van zijn benen en, natuurlijk, ook tussen zijn benen. Beertje had zijn hoofd weer achterover gevlijd, tegen de schouder van Boris en die had zachtjes in zijn oor gefluisterd:

"Lekker Beertje... wat heb je een lekker lijf... wat heb je lekkere balletjes... wat heb je een lekkere lul..."

Beertje had zachtjes gezegd dat hij nog maar zo'n klein piemeltje had. Vond Boris dat ook niet? Boris had heel beslist geantwoord dat hij dat helemaal niet vond en dat het piemeltje helemaal niet zo klein was voor een jongen die nog moest beginnen met groeien. En hij vond dat Beertje het fijnste lijf van de hele wereld had en dat zijn lulletje het liefste en lekkerste lulletje was dat Boris zich ooit voor had kunnen stellen.

En hij had gezegd: "Weet je dat ik je al jaren geleden wilde vastpakken? Maar ik durfde het niet te vragen, want ik was bang dat je het raar zou vinden en kwaad zou worden."

En Beertje had gezegd: "En ik wóu juist dat je me vastpakte! Maar ik durfde het ook niet te vragen."

Na verloop van tijd waren de bewegingen van Boris heftiger geworden, totdat hij plotseling zijn spieren spande en met het bovenlichaam overeind leek te komen. Nee, voor Beertje was er nu geen twijfel wat er gebeurde: Boris was klaargekomen door tegen hem, Beertje, aan te schuiven en hem te strelen en te bevoelen.

Zo waren ze even blijven zitten, maar toen had Boris gezegd: "En nu jij!"

Met één hand was hij weer begonnen Beertje over het hele lichaam te strelen en betasten, terwijl hij met de andere hand, tussen duim en wijsvinger, het piemeltje voorzichtig vasthield en op en neer bewoog. Voor Beertje was dit nieuw: hij kende dat gevoel alleen van het op zijn buik heen en weer schuiven op zijn matras. Maar hij voelde nu dat wel degelijk, ook bij hem, de opwinding door zijn lichaam stroomde en tenslotte had hij, net als Boris daarvoor, al zijn spieren moeten spannen en had vergeefs gepoogd met het bovenlichaam overeind te komen.

Boris had zijn piemeltje nog even vastgehouden, maar toen hij het losliet had Beertje gezien, en ook gevoeld, hoe het nog even op en neer was blijven schokken, alsof het een eigen leven leidde.

Boris had het nog een keer vastgepakt en het velletje een eindje teruggeschoven. Toen had hij met het topje van zijn vinger over het uiteinde gestreken en toen even aan die vinger geroken. Maar dat uiteinde bleek nu erg gevoelig te zijn en Beertje had geroepen: "Aah... wat doe je nou?" en Boris had een beetje verlegen gezegd dat hij had willen kijken of er bij Beertje al wat was uitgekomen.

Beertje had op dat moment niet helemaal begrepen waar Boris het over had, maar even later, toen ze toch maar waren opgestaan, had hij op de buik van Boris grote natte plekken gezien.

"Wat is dat?" had hij gevraagd, "heb je gepist?" Boris had moeten lachen en verteld dat het geen pis, maar zaad was.

Nee, dat had Beertje dus nog niet en hij schaamde zich een beetje voor zijn onwetendheid. Maar Boris had geprobeerd om hem op zijn gemak te stellen en had gezegd dat het bij Beertje nu eenmaal wat later kwam, als hij ook haar zou krijgen en als alles daar in zijn kruis gegroeid zou zijn. Hij had er nog bij gezegd dat, als dat eenmaal begon, het veel sneller ging dan je ooit zou kunnen denken. Bij hem, Boris, was het allemaal heel vroeg gekomen, toen hij tien of elf jaar was. Dat was ook niet zo leuk geweest, hij was de enige jongen in de klas met haar. Bij andere jongens gebeurde het juist weer veel later, bij sommige zelfs pas als ze vijftien of zestien jaar oud waren. Misschien ook niet zo leuk, maar Beertje moest zich daar geen zorgen over maken. Hij, Boris, vond in ieder geval dat Beertje een prachtig lijf had, waar hij de hele dag wel aan wilde zitten en aan wilde voelen, en, ook al was het lulletje van Beertje nu misschien nog een beetje klein, hij wist zeker dat het zou gaan groeien en dan zou Beertje óók kunnen spuiten, misschien nog wel verder dan Boris!

Beertje had weer aan de foto's van al die jongens moeten denken en hij had Boris aarzelend gevraagd of hij die jongens óók mooi vond. En of hij bij die jongens óók zou willen voelen. En Boris had gezegd dat hij al die foto's speciaal had verzameld om zich zo nu en dan, voor de computer, af te kunnen rukken. Maar 's avonds, vertelde hij, als hij in bed lag, dan vergat hij die foto's weer, want dan kon hij alleen maar aan Beertje denken en wat hij met hem zou willen doen. Boris had gebloosd toen hij dat opbiechtte en door de bijna smekende uitdrukking op zijn gezicht had Beertje begrepen dat het echt waar was en dat Boris helemaal vervuld was geweest van zijn verlangen naar het lichaam van Beertje.

Door de broeierige warmte in de kamer hadden ze zich allebei plakkerig gevoeld. Op voorstel van Boris waren ze naar de badkamer gegaan en hadden samen gedouched. Om tegelijk het water te kunnen voelen hadden ze dicht tegen elkaar aan moeten staan. Beertje had Boris gewassen en had daarbij veel aandacht voor het kruis gehad, dit was de eerste keer dat hij zo'n grote kon vasthouden. Daarna had Boris Beertje ingezeept en hij had er erg lang over gedaan, veel langer nog dan Beertje toen die Boris inzeepte, en Beertje had zich steeds moeten omdraaien zodat Boris nu eens de voorzijde kon wassen en dan weer de achterzijde.

Ze waren allebei weer hard geworden en Beertje had voorgesteld om het met zijn hand nog eens bij Boris te doen, maar die moest dan wel zeggen hoe het precies moest, want hij had het nog nooit zo gedaan. Toen had hij voor het eerst ook gezien hoe Boris spoot. Daarna was Boris op zijn knieën voor Beertje gaan zitten en had gelikt aan het stijve piemeltje en het tenslotte in de mond genomen, terwijl hij van achteren de billen had vastgepakt. En ook bij Beertje was het opnieuw gebeurd. Daarna hadden ze zich weer aangekleed en waren naast elkaar op het bed gaan zitten.

Het ijs was nu gebroken en Beertje en Boris hadden elkaar verteld waar ze steeds aan hadden gedacht en wat ze al die jaren zo graag hadden gewild. Beertje had ook verteld van die ene keer, toen zij samen op het bed hadden gelegen met het boek van Hansje, en dat hij, toen Boris hem een paar klappen voor zijn kont had gegeven, gewoon was klaargekomen. Had Boris dat gemerkt? Ja, Boris had dat wel vermoed, maar er niet naar durven vragen.

En die keer toen Boris Beertje over de knie had gelegd en op zijn kont had geslagen en hem opeens zo stevig had vastgegrepen en toen opeens moest pissen, wat was toen die natte plek in zijn broek geweest? Boris had er even van moeten blozen, hij wist niet dat Beertje het gezien had, maar hij had toegegeven dat die natte plek géén pis geweest was!

De moeder van Boris was thuisgekomen en die had Beertje aangeraden om óf te blijven eten maar dan moest hij natuurlijk even zijn ouders bellen, óf om zo snel mogelijk naar huis te gaan, want de lucht was dichtgetrokken en het zag er naar uit dat er noodweer op komst was.

Beertje was opgestapt en buiten merkte hij dat het helemaal donker was geworden. In de verte flitste en rommelde het al en dat kwam nu snel dichterbij zodat hij het laatste stukje hollend aflegde, maar het regende toen al zo hard dat hij doorweekt thuiskwam. Het onweer was al snel overgetrokken, maar die hele avond was het blijven regenen.

Hoofdstuk VIII: Spelletjes

Er waren spannende tijden aangebroken. Iedere keer als Beertje bij Boris over de vloer kwam en er was verder niemand thuis geweest, hadden ze meteen iets bedacht om samen te doen.

Soms ging Beertje dan gewoon midden in de kamer staan met de armen een beetje opzij en de benen licht gespreid en wachtte af wat er zou gebeuren. Boris had geen aanmoediging nodig en begon met een paar keer om hem heen te lopen om hem goed van alle kanten te kunnen bekijken. Dan trad hij wat dichter op Beertje toe en legde heel voorzichtig zijn handen op de kleding en tastte die af, ook natuurlijk wat er onder die kleding zat. Als hij een knoopje tegenkwam dan maakte hij het los en tastte even door de ontstane opening. Als alle knoopjes los waren dan viel vanzelf de broek van Beertje naar beneden. Boris trok dan ook het shirt of de blouse van Beertje uit en streelde met zijn vingertoppen over de naakte huid. Beertje had dan nog alleen zijn onderbroek aan.

Soms pakte Boris die onderbroek aan de onderkant vast en trok hem langzaam naar beneden, maar soms moest Beertje eerst met zijn rug naar hem toe gaan staan en dan zelf zijn onderbroek heel langzaam naar beneden trekken, tot bij zijn enkels, waardoor hij ver voorover had moeten bukken. En ja, Boris wilde dan altijd wat klapjes op zijn billen geven, wat Beertje helemaal niet erg vond.

Een enkele keer verzonnen ze een spelletje. Zo had Beertje een keer, toen ze de kamer van Boris binnen gegaan waren, gezegd dat hij zich niet zo lekker voelde. Boris was geschrokken en had gevraagd wat er dan was.

"Kan je me niet een beetje onderzoeken?" had Beertje gevraagd en er bij gelachen.

Toen had Boris begrepen wat Beertje van hem wilde en was op de stoel gaan zitten terwijl Beertje voor hem moest gaan staan.

"Wat scheelt er aan jongeman?" vroeg Boris.

"Ik voel me niet zo lekker dokter," zei Beertje.

"Waar dan?" vroeg Boris.

"Ergens bij mijn buik," zei Beertje.

"Alleen je buik, of misschien ook wat lager?" vroeg Boris.

"Ik weet niet," zei Beertje onnozel.

"Kleed je maar uit!" zei Boris.

"Mijn onderbroek ook?" vroeg Beertje, maar dat hoefde niet. Nóg niet, had Boris gezegd.

Boris had eerst de buik van Beertje betast en toen wat in zijn benen geknepen. Daar bleek niks mis mee. Toen had Boris eens ernstig naar het onderbroekje gekeken en had Beertje een paar keer om laten draaien.

"Zit die onderbroek niet een beetje te strak? Draai je eens om."

Zonder antwoord af te wachten had hij een tikje tegen de zijkant gegeven zodat Beertje vlug met zijn rug naar hem toe was gaan staan, en Boris een paar vingers in de bovenrand had kunnen laten glijden en langs de band heen en weer had kunnen voelen om vast te stellen of het elastiek niet te strak zat.

Daarna had hij hetzelfde gedaan bij de onderkant van de pijpjes. Maar daarbij had hij zijn vingers iets dieper onder het tekstiel geschoven en was ook een eindje doorgedrongen in het gleufje van Beertje en had een beetje plagerig tegen zijn gaatje gedrukt, waardoor Beertje zijn billen samen kneep en een klein sprongetje maakte.

"Gewoon stil blijven staan," had Boris gezegd, "anders kan ik het niet goed voelen!" en had nóg een keer tegen het gaatje aangeduwd.

Nu pakte Boris tussen duim en wijsvinger een stukje van de stof bij de rechterbil vast en trok er wat aan en wreef het zachtjes heen en weer.

"Van achteren lijkt het me wel in orde," had hij gezegd en Beertje met een tik op zijn billen weer om laten draaien. Hij had nu de bovenband aan de voorzijde onderzocht en daarna de onderkant van de pijpen, ook aan de voorzijde. En ook nu weer, bij die pijpen, had hij zijn vingers wat dieper naar binnen geschoven.

"Het knelt een beetje bij je plasser," had hij opgemerkt en eraan toegevoegd: "die is helemaal dik en hard!" en toen, tussen duim en wijsvinger, recht voor het kruis, had hij de stof van het broekje vastgepakt en er wat aan getrokken en heen en weer geduwd en toen weer losgelaten. Vervolgens had hij, nog steeds door de stof heen, Beertje zijn piemeltje vastgepakt en er zachtjes in geknepen.

"Trek nu je onderbroek maar uit," had hij gezegd en toen Beertje helemaal bloot voor hem stond had hij nog eens goed naar zijn kruis gekeken terwijl hij aan zijn balletjes voelde.

"Heb jij wel genoeg lichaamsbeweging?" had hij aan Beertje gevraagd (Beertje plaagde Boris er wel eens mee dat hij niet zo goed was in gymnastiek en zei dan tegen hem dat hij wat meer aan sport moest doen).

"Je bent helemaal stram en stijf. Ik denk dat je een stevige massage nodig hebt. Van voren en van achteren!"

Hij had, terwijl Beertje voor hem stond, met één hand Beertje afgetrokken terwijl hij hem met de andere hand, van achteren, flinke tikken op zijn billen gaf.

"Daar word je een grote jongen van!" had hij er nog bij gezegd, "vraag maar aan meneer Muster." (Meneer Muster was leraar Nederlands op zijn school die daar naast ook godsdienstles gaf, en die lastige leerlingen wel aanraadde om aan hun vader te vragen om ze wat vaker over de knie te leggen. 'Een stevig pak slaag, daar groei je van', zei hij dan altijd en terwijl hij die woorden uitsprak wreef hij in zijn handen om die daarna met een klinkende klets tegen elkaar te slaan. Het verhaal deed de ronde dat, als je het maar vriendelijk vroeg, meneer Muster bereid gevonden zou kunnen worden om de taak van de vader op zich te nemen. Het was overigens een aardige man, die goed kon lesgeven, gewaardeerd werd door de leerlingen en voldoende overwicht had. Het was dankzij meneer Muster, die regelmatig op verbanden wees tussen bijbelse uitspraken en de Nederlandse literatuur, dat Beertje vrij veel bijbelteksten kon thuisbrengen).

Boris had ook een spelletje bedacht: hij speelde de politieagent en Beertje was de arrestant die gefouilleerd moest worden (eerst had Beertje een klein voorwerpje ergens onder zijn kleren moeten verstoppen).

Beertje moest dan met zijn benen gespreid en met zijn armen wijd uit elkaar tegen de muur leunen, zodat Boris er goed bij zou kunnen. Boris begon dan met het lichaam van Beertje over zijn kleren heen vluchtig te betasten, maar na verloop van tijd concentreerde hij zijn aandacht vooral op het gebied ter hoogte van de heupen en tussen de benen. Maar natuurlijk vond Boris het verstopte voorwerp niet meteen en had steeds grondiger moeten voelen en alles aan het lichaam van Beertje vast moeten pakken.

"Eens kijken, wat hebben we hier?" vroeg Boris, als hij het kruis van Beertje minutieus aan een onderzoek onderwierp.

Of: "Het klinkt een beetje hol," als hij tikken tegen de billen gaf, "misschien m