New MMSA spank logo

Beertje
Deel 5

by Nanno Nadega

Go to the contents page for this series.

Copyright on this story text belongs at all times to the original author only, whether stated explicitly in the text or not. The original date of posting to the MMSA was: 07 Feb 2012


Hoofdstuk XVII: Nacht

"Weet je waar ik nu bijvoorbeeld zin in heb?" zei Beertje, "Om weer bij jou op schoot te komen zitten!"

"En weet je waar ík zin in heb?" had Johan gevraagd, "Om dan nog eens goed bij jou in je broekje te voelen!"

Beertje was bij Johan op schoot gekropen en Johan had het koordje van zijn broek losgemaakt, zodat hij overal gemakkelijk bij zou kunnen, maar had hem de broek niet uitgetrokken. Beertje had op zijn zij gelegen zodat Johan hem zowel van voren als van achteren zou kunnen strelen. Johan had een hand op zijn rug gelegd, op zijn hemd, en streelde hem daarmee, zodat het hemd langzaam een beetje omhoog kwam. De andere hand had hij daarna op de ontblote strook van zijn rug gelegd en streelde daar ook. Toen die hand wat lager kwam, op de stof van de onderbroek en van de bermuda die nogal ver was afgezakt, had Johan zachtjes zijn billen gemasseerd en gekneed. Toen was de masserende hand naar voren geschoven tot hij op het kruis lag en Beertje had zijn benen wat uit elkaar gedaan, zodat Johan het hele kruis, door de stof van de bermuda en de onderbroek heen, in zijn hand had kunnen nemen.

Johan had er zachtjes aan geschud en tot verwondering van Beertje was hij niet stijf geworden, maar alles was slap gebleven. Kwam dat omdat Beertje zich zo ontspannen en veilig voelde? Of was het de manier geweest waarop Johan hem daar aanraakte? De aanraking deed hem denken aan de aanraking van een moeder die haar kind liefdevol vastpakt (al kon hij zich niet herinneren dat zijn eigen moeder ooit zo vol zijn kruis in haar hand had genomen).

"Doe je hand er maar ín, in mijn broek," had hij gezegd en Johan was inderdaad met zijn hand van boven in zijn broek afgedaald, zodat hij nu de hand op zijn blote huid voelde.

En met de andere hand was Johan, aan de achterkant, óók in de broek geschoven en had daar de billen afgetast, de rondingen, maar ook in het gleufje. Toen voelde Beertje dat hij toch hard begon te worden en Johan had hem vol in zijn hand genomen.

"Doe mijn broek nu maar helemaal uit," zei Beertje, en Johan had hem inderdaad helemaal uitgetrokken en ook zijn onderbroek en trok nu ook het hemd over zijn hoofd, zodat Beertje helemaal bloot bij Johan op schoot zat.

"Wat vind je?" had Johan gevraagd, "vind je het goed als ik me ook uitkleed? Zullen we in bed gaan liggen?"

Ja, daar moest het natuurlijk een keer van komen en Beertje stond op.

Ze hadden hun tanden gepoetst (Johan had nog een ongebruikte tandenborstel gevonden) en Beertje ging in bed liggen terwijl Johan zich uitkleedde.

"Je kan wel zien dat ik eraan toe ben," zei Johan verlegen toen hij zijn onderbroek liet zakken.

Beertje moest lachen, want hij kon inderdaad zien dat Johan wel ergens aan toe was. Hij hield het dek open zodat Johan naast hem kon kruipen, maar die liep nog even naar de badkamer die rechtstreeks verbonden was met de slaapkamer en kwam terug met een grote handdoek en stapte toen pas in bed. Hij nam Beertje in zijn armen en drukte hem zo krachtig tegen zich aan dat deze even piepte. Johan liet zijn greep wat verslappen zodat Beertje weer vrij adem kon halen.

"En nu?" vroeg Johan, "wil jij eerst of mag ik eerst?"

"Wat wil je doen?" vroeg Beertje.

Johan zei dat hij álles wilde, maar hij wou deze eerste keer niet meteen te hard van stapel lopen, want hij hoopte wel dat Beertje nog eens terug zou komen. Zou Beertje op zijn buik willen gaan liggen zodat Johan van achteren... tussen zijn benen...?

Beertje had gevraagd of hij alleen maar tùssen zijn benen wilde, of ook erín? Nee, Johan wilde alleen tùssen de benen en niet erin (hij vond 'erin' voor het moment een beetje teveel van het goede, dat kon altijd nog wel een keer) en Beertje was opgelucht geweest omdat Johan nog heel wat groter was dan Boris, dat had hij wel gezien!

Johan had de handdoek in het bed uitgespreid en Beertje was er op zijn buik op gaan liggen. Hij moest zijn benen gewoon naast elkaar houden en niet samenknijpen, maar proberen om zo ontspannen mogelijk te blijven liggen had Johan gevraagd, want dan voelde alles zo lekker zacht. En Johan had met een beetje spuug de binnenkant van zijn dijen nat gemaakt, zodat het makkelijker zou glijden. Toen was Johan op hem gaan liggen en had even heen en weer geschoven en als vanzelf zat hij opeens tussen zijn benen.

Dat was een opwindend gevoel geweest, die harde paal die tussen zijn dijen gleed en langs zijn ballen. Johan had op zijn armen gesteund, zodat hij niet met zijn volle gewicht op Beertje lag en had stotende bewegingen gemaakt. Beertje had zich helemaal kunnen ontspannen en zijn billen waren ook helemaal zacht, zodat het kletsende geluid goed te horen was geweest teldens als Johan toestootte en met zijn heupen met kracht de billen raakte.

Johan was even opgehouden.

"Geduld jongetje," had hij gezegd, "ik ben geen zestien meer!"

Beertje had gezegd dat hij alle tijd van de wereld had en dat Johan er zo lang over mocht doen als hij wilde. En Beertje had ook gezegd dat hij het een lekker gevoel vond, dat schuiven tussen zijn benen:

"Hoe langer het duurt hoe beter!"

Johan had zijn gewicht even op één arm laten steunen en had met de andere hand over de billen van Beertje gestreeld en had er zachtjes in geknepen.

"God nog aan toe, wat heb jij een lekker kontje!" had hij gezegd en was weer gaan stoten.

Beertje voelde dat Johan zijn bewegingen afwisselde: nu eens stootte hij met extra druk naar rechts, dan weer met wat extra druk naar links. Beertje herkende die afwisseling, want dat deed hij zelf ook als hij in zijn eentje in zijn eigen bed op zijn buik tegen de matras lag te schuiven.

Johan veranderde zijn houding. Hij leunde nu op zijn ellebogen maar had zijn handen onder Beertje doorgeschoven en hield hem bij de schouders tegen, zodat Beertje niet meer kon wegschuiven als Johan met kracht toestootte. En Johan stootte nu dan ook met volle kracht. En iedere keer als Johan terugtrok om daarna weer toe te stoten dan wipte Beertje zijn onderlichaam omhoog door de vering van het bed, zodat hij de toestotende heupen halverwege tegemoet kwam. En de klets waarmee ze elkaar raakten klonk alsof Johan hem met de vlakke hand krachtig op zijn billen sloeg.

En toen was Johan opgehouden met stoten. Hij drukte Beertje nu met zijn volle gewicht tegen het bed aan alsof hij nog dieper tussen de benen van Beertje wilde doordringen en of hij hem voor altijd in zijn greep wilde houden.

"Laat me even zo liggen," had Johan gehijgd en Beertje voelde de ademstoten langs zijn hals.

Beertje had met een arm achter zich gereikt en had zijn hand op het hoofd van Johan gelegd. Zo had hij gewacht tot Johan weer een beetje op adem was gekomen.

Johan was gaan zitten op de benen van Beertje die bleef liggen. Hij had nog even zijn billen gestreeld en er een paar heel zachte klapjes op gegeven en toen had hij de benen uit elkaar getrokken en had Beertje met de handdoek droog gewreven. Toen had hij hem omgedraaid en ook zijn buik schoongemaakt.

"Laat die natte plek eens zien," had Beertje gevraagd en Johan had de handdoek laten zien.

"Jij bent wel goed gezond!" had Beertje opgemerkt en ze hadden even moeten lachen.

"Nu ben jij aan de beurt," had Johan gezegd, "wat wil je?"

Beertje wilde dat Johan het bij hem zou doen en was op zijn rug gaan liggen met zijn benen uit elkaar, zodat Johan er goed bij zou kunnen. Johan had eerst zijn borst gestreeld en toen zijn buik en had met zijn hand zijn keiharde deel vastgepakt. Langzaam had hij het op en neer bewogen terwijl hij met de vrije hand Beertje streelde, aan de binnenzijde van zijn benen, onder zijn balletjes en over de zachte plekjes van zijn buik. Toen had hij hem in zijn mond genomen, zodat hij beide handen vrij had om te strelen: met de ene hand woelde hij onder zijn zak en met de andere hand streek hij over zijn buik.

Beertje was eerst ontspannen blijven liggen, maar al spoedig begon hij met zijn heupen omhoog te bewegen en hij pakte het hoofd van Johan stevig vast als om te voorkomen dat deze hem los zou laten.

"Doorgaan... doorgaan" fluisterde hij en niet veel later schreeuwde hij opeens "Ja... ja..." waarbij zijn stem oversloeg.

Later vertelde Johan dat hij dat zo ontroerend had gevonden en dat hij ook een beetje had moeten lachen maar dat kon natuurlijk niet omdat hij immers alles moest doorslikken.

Beertje was slaperig geworden en had zich op zijn zij gerold en Johan had een arm om hem heen geslagen. Kennelijk was hij zo in slaap gevallen, want hij herinnerde zich niet dat er verder nog wat was gebeurd.

Beertje werd wakker en wist eerst even niet waar hij zich bevond. Nee, het was niet zijn eigen bed. En hij voelde dat er iemand naast hem lag die een arm om hem heen geslagen hield. Droomde hij nog? Hij had een stijve, voelde hij, en die vreemde hand hield hem daar vast. De gebeurtenissen van de vorige dag kwamen hem langzaam weer voor de geest en hij herinnerde zich dat hij met Johan in hetzelfde bed was gaan slapen en dat Johan... Hij draaide zich om en zag in het schemerlicht het gezicht van Johan die ook wakker was en naar hem keek.

"Alles goed maatje?" fluisterde Johan.

"Vind je het fijn met me?" had Beertje ook gefluisterd en als antwoord had Johan hem geknuffeld.

"Wat vind je het fijnste?" had Beertje doorgevraagd.

Johan wist het niet.

"Dat je zo'n lief zacht kontje hebt? Of dat je zo leuk praat en van die verstandige dingen zegt? Of dat je zo'n lieve stem hebt, die soms overslaat? Of je gezicht, met dat verlegen lachje? Of je plassertje en je balletjes die er zo lief en onschuldig uitzien, totdat je hard wordt en dan opeens een echte man bent waar niet mee te spotten valt?"

"Johan," had Beertje gevraagd, "denk je dat vrouwen me willen?"

Johan wist het niet maar hij dacht het wel, in ieder geval later. Hij was altijd verbaasd geweest als hij hoorde waar vrouwen op vielen en kon zich daar niet echt een voorstelling van maken. Maar wel wist hij, want hij had dat een paar keer meegemaakt, dat jongens die hij zelf verschrikkelijk spannend had gevonden toen ze nog gewoon jonge jongens waren, dat die daarna, toen ze wat ouder werden, erg in trek waren gebleken. Eerst zagen vrouwen die jongens niet staan, maar zodra ze baardstoppels kregen en wilskrachtige kaken en onverschillig deden tegen die vrouwen dan waren ze niet weg te slaan geweest.

En Beertje had verder gevraagd. Wist Johan wat vrouwen graag deden? Waar doelde Beertje op? Beertje was weer erg verlegen geworden maar had toen toch gezegd dat hij het een lekker gevoel vond als iemand zijn vinger... van achteren... nou ja... Deden vrouwen dat ook? Johan had gedacht van wel, want hij had een keer een film gezien, hij wist niet meer hoe die heette, maar daarin speelde een heel beroemde acteur, die echt door zowel vrouwen als mannen heftig begeerd werd en die woonde samen met een jong meisje en die acteur had tegen dat meisje gezegd 'knip je nagels' en dat had dat meisje gedaan en toen moest ze een pakje boter pakken en haar vinger daarmee insmeren en toen had ze haar vinger in hem gestoken. En dat meisje had dat graag gedaan!

"Vind je dat lekker, als iemand zijn vinger er bij jou van achteren insteekt?" had Johan gevraagd.

Beertje was er weer verlegen van geworden, maar had toch toegegeven dat hij dat erg lekker vond. Johan had gezegd dat hij dat juist erg graag doen wilde bij Beertje, maar dat hij dat voor een eerste keer nogal opdringerig had gevonden. Zou Johan dan maar wat créme pakken? dan kon hij zijn verzuim goed maken.

Johan haalde wat créme en Beertje legde zich op zijn rug en trok zijn benen op zodat Johan er goed bij zou kunnen. Johan had het gaatje ingesmeerd en was toen met zijn vinger naar binnen gegleden en had er mee bewogen.

"Wil je nog een keer... met je mond?" vroeg Beertje.

En Johan had het nog een keer met zijn mond gedaan. Daarna waren ze toch echt gaan slapen.

Beertje had gedroomd dat hij in bed lag en wakker werd. Hij voelde dat hij een halve stijve had en dat hij hem had vastgehouden met zijn hand. Toen hij beter om zich heen keek zag hij dat hij zich niet in zijn eigen slaapkamer bevond, maar in de kamer van Boris. Hij zag de kasten en de tafel met de laptop en de ene stoel. Hij zag toen dat Boris ook in het bed lag, hij leek nog steeds veertien jaar, maar zijn jeugdpuistjes waren verdwenen. Boris sliep nog. Hij vroeg zich af wat Boris zou zeggen als die zijn kruis zou zien, waar nu haar groeide en dat veel groter was dan de laatste keer dat ze samen van die opwindende spelletjes hadden gespeeld. Boris werd ook wakker en keek naar hem.

"Waar ga je heen?" had Boris toen gevraagd, "wanneer kom je weer terug?"

Beertje wist het niet. Moest hij dan weg? Waarom kon hij niet bij Boris blijven? Beertje keek in het gezicht van Boris en hij zag in dat gezicht dat Boris van hem hield en hij voelde medelijden met hem, zonder dat hij wist waarom, en hij had hem willen helpen, maar hij wist niet hoe. Hij wilde Boris aanraken, maar hij kon er niet bij: het bed leek veel groter te zijn dan hij zich herinnerde. Hij probeerde naar Boris toe te schuiven, maar hij kon zich niet bewegen.

Beertje werd wakker en heel even dacht hij dat Boris nog steeds naast hem lag. Maar al snel herinnerde hij zich dat hij in het bed van Johan lag en dat het Johan was die naast hem lag te slapen.

Hij probeerde om zich te herinneren wat er in de droom was gebeurd, maar die was voor een groot deel al vervaagd. Hij wist alleen nog dat hij naast Boris had gelegen maar dat het bed zo groot was en dat Boris hem had aangekeken en dat hij naar Boris toe had willen kruipen, maar dat kon niet omdat hij zich niet had kunnen bewegen.

Waarom kwam die droom juist nu, terwijl hij in het bed van Johan lag? Hoe zou het met Boris gaan? Zou Boris nog wel eens aan hem denken? En zou Boris nog steeds alles met hem willen doen nu hij daar beneden in zijn kruis zo gegroeid was? Hoe zou Boris er nu uitzien, die was nu toch ook achttien jaar?

Hij was tegen Johan aan gaan liggen en had een arm om hem heen geslagen en was zo toch weer in slaap gevallen.

Hoofdstuk XVIII: De volgende ochtend

Toen Beertje weer wakker werd bleken de gordijnen geopend te zijn en de zon scheen in de kamer. Johan lag niet meer naast hem, maar door vage geluiden die hij hoorde begreep Beertje dat Johan ergens in huis iets aan het doen was. Hoe laat zou het zijn? Hij stond op om te pissen en kroop weer terug in bed.

Hij herinnerde zich de droom weer waarin Boris was verschenen en vroeg zich opnieuw af hoe dat kwam dat hij juist deze nacht over Boris gedroomd had. Had dat te maken met datgene wat hij de vorige dag en avond met Johan had besproken en met wat Johan bij hem gedaan had? Of was het gewoon maar toeval? Wat zou Boris er van gevonden hebben, als hij zou hebben geweten dat Beertje de hele nacht had doorgebracht in een bed met een man die, net als Boris, bij Beertje overal aan had willen zitten en er aan voelen en dat ook gedaan had, wat Beertje niet alleen goed had gevonden, maar zelfs erg fijn vond?

En zou Boris, als hij hem weer terug zou kunnen zien, nog steeds zo verlangen naar het lichaam van Beertje en daar alles mee willen doen, ook nu dat geen kleine jongetjes lichaam meer was, maar dat van een jongen die flink gegroeid was, vooral daar? Zou het voor Boris iets uitmaken hoe Beertje eruit zag, of kwam zijn verlangen er vooral uit voort dat hij van Beertje, met geheel zijn hart, had gehouden, gewoon om wie hij was? En wie of wat was hij dan wel?

Johan was de slaapkamer weer binnengekomen en had een blad bij zich gehad met koffie en thee en sinaasappelsap en een paar gesmeerde beschuitjes. Hij droeg nu een ruime badjas en zei: "Goeiemorgen jongetje. Heb je goed geslapen?"

Ja, Beertje had goed geslapen en hij had ook wel trek in wat sinaasappelsap.

Johan was weer naast Beertje in bed gaan zitten en schonk voor hen beiden in. Daarna lustte Beertje nog wel een kopje thee en een beschuitje. Ze praatten wat, over hoe ze het gevonden hadden de vorige dag en die nacht. Maar Beertje was er niet helemaal met zijn gedachten bij. Hij moest steeds aan Boris denken en hoe het met hem zou gaan en of hij met die buurjongen, waar ze zelf thuis geen zwembad hadden, of Boris met die buurjongen misschien ook van alles zou hebben gedaan, als ze met hun natte zwembroek naar binnen waren gegaan om zich om te kleden en of die buurjongen dat ook goed zou hebben gevonden.

Johan had gemerkt dat Beertje wat zwijgzamer was geworden en vroeg of er misschien iets was. Had Beertje er misschien een beetje spijt van dat hij Johan had laten begaan? En had hij achteraf misschien het gevoel dat dat niet goed geweest was?

Nee, dat was het niet maar Beertje had gezegd dat hij aan vroeger moest denken, toen hij een vriendje had gehad en dat er toen ook van alles gebeurd was. En dat hij zich afvroeg wat er van dat vriendje was geworden. Hij had Johan weleens geschreven over dat vriendje, maar hij had er toen niet echt over willen vertellen omdat het zo persoonlijk geweest was.

Beertje verkeerde in tweestrijd. Zou hij het nu wél vertellen? En vragen aan Johan wat díe er van vond?

"Johan," zei hij, "als ik je vertel wat er toen allemaal gebeurd is, blijft dat dan helemaal onder ons? Kan ik je helemaal vertrouwen?"

Hij had Johan even aangekeken en toen gezegd dat hij dat eigenlijk wel wist.

En Beertje had verteld over Boris, hoe ze elkaar hadden ontmoet toen ze een jaar of elf of twaalf geweest waren. En dat hij het zo heerlijk vond om bij Boris op zijn kamer te zijn als alleen zij tweeën in huis waren. En van die ene stoel, voor de computer, waarop Boris ging zitten en dat hij dan op de schoot van Boris zat. En over de handen van Boris die over zijn benen streelden en soms zo dicht bij zijn kruis kwamen dat het een beetje werd aangeraakt en dat hij had gewild dat die handen verder zouden gaan, maar dat dat niet gebeurde. En dat hij onder zich het kruis van Boris gevoeld had, als het daar helemaal hard werd.

En over dat boek 'De schelmenstreken van Hans', dat hij zo spannend had gevonden en hoe ze dat samen hadden gelezen terwijl ze naast elkaar op het bed van Boris lagen. En hoe ze hadden gestoeid op dat bed en hoe Boris Beertje vastgreep zodat hij helemaal aan hem overgeleverd was.

En, tenslotte, toen ze allebei veertien jaar waren, hoe het dan toch was gebeurd, terwijl ze naar de foto's van al die jongens hadden gekeken. En ook hoe Boris naar hem had gekeken, die ene keer toen hij even in slaap was gevallen en dat hij zeker wist, absoluut zeker, dat Boris van hem hield en altijd bij hem wilde zijn en dat dat niet alleen maar was omdat Boris het lichaam van Beertje zo opwindend had gevonden, ja, dat ook natuurlijk, maar dat Boris van hem had gehouden om wie hij was.

En toen die avond dat Boris hem kwam vertellen dat hij zou gaan verhuizen naar het buitenland en dat ze elkaar niet meer zouden kunnen zien. En dat Boris gehuild had en niet meer had kunnen praten.

En dat ze elkaar nog een paar keer geschreven hadden, maar dat in die brieven niets had gestaan over persoonlijke dingen en wat ze met elkaar hadden gedaan. En die buurjongen, die kwam zwemmen en die wat jonger was geweest dan Boris en die zo aardig was.

"Johan," vroeg Beertje, "wat denk je, zou het wat geworden zijn tussen die twee?"

Johan wist het niet. Wat dacht Beertje zelf? En wat zou Beertje zelf wíllen hoe het tussen die twee verder gegaan was?

Beertje zweeg even. Toen zei hij dat hij met heel zijn hart hoopte dat het goedgekomen was tussen Boris en die buurjongen. En dat hij Boris had gemist en eigenlijk nog steeds miste, maar dat hij ook wel eens bang was dat het tussen Boris en hem een keer verkeerd had kunnen gaan. Als Boris niet vertrokken was en als Beertje ouder en mannelijker zou worden en dan misschien alleen nog maar met meisjes zou willen. Zou dat niet verschrikkelijk voor Boris zijn? En wat zou Beertje dan moeten doen? Toch maar Boris zijn gang laten gaan en goed vinden dat hij overal aan hem zat en van alles met hem deed? Want hij vond Boris verschrikkelijk aardig en hij wilde bijna alles doen waardoor Boris gelukkig kon zijn.

Johan vroeg: "Hóud jij van Boris? Echt houden van?"

Beertje moest weer even nadenken. Nee, dat dacht hij niet. Het was meer dat hij Boris áárdig vond, een hele goede vriend waar hij alles tegen kon zeggen en die altijd van hem zou blijven houden en alles voor hem zou doen, wat er ook gebeurde. Dan zou Beertje toch ook voor Boris alles moeten doen, waardoor Boris gelukkig kon worden? Anders ben je toch geen echte vriend?

Ze hadden allebei een poosje gezwegen en toen had Beertje Johan vragend aangekeken. En Johan was begonnen te praten. Hij vertelde over zijn eigen leven en dat daarin momenten van onuitsprekelijk geluk geweest waren. Maar ook momenten van diep verdriet. Bijvoorbeeld omdat hij helemaal verliefd was geweest op een jongen maar dat die jongen die liefde niet had kunnen beantwoorden, in ieder geval niet lichamelijk, ondanks dat die jongen hem erg aardig had gevonden en graag met hem omging.

"Dat zijn nou eenmaal dingen, daar verander je niets aan."

Als je iets van iemand wilde, maar die ander kon dat niet geven omdat hij nou eenmaal anders in elkaar stak, dan moest je proberen om het uit je hoofd te zetten. Die ander kon daar niets aan doen. En nee, zelf kon je er natuurlijk ook niets aan doen, maar per slot van rekening was het toch je eigen probleem en niet dat van die ander, hoe graag die je ook wilde helpen. Nee, dat was allemaal niet gemakkelijk. Maar wie dacht nou echt dat het leven gemakkelijk was?

"Weet je," zei Johan, "zo gek als het klinkt, we kennen elkaar pas een dag, en toch heb ik nu al het gevoel dat ik van je houd en je niet meer kan missen. En ik hoop dat we misschien nog een poosje door kunnen gaan en dat ik alles met je mag doen en dat jij dat ook fijn vindt. Maar er komt onherroepelijk een moment dat je het niet meer wilt, dat je liever met meisjes... en alleen nog maar met meisjes... en niet meer met mij."

Johan zweeg even en ging toen verder: "Ja, daar zal ik dan erg verdrietig over zijn. Maar jij zult je niet tegen je zin moeten laten gebruiken, alleen maar omdat ik dat zo graag wil en niet meer omdat je er zelf naar verlangt. En ík zal dat moeten accepteren, hoe moeilijk het ook is. En ik hoop dat we vrienden kunnen blijven en met elkaar kunnen omgaan en dat ik tegen je mag blijven praten over dingen die me bezig houden of waar ik mee zit."

Weer zweeg Johan even.

Toen zei hij: "Die Boris en die buurjongen, zullen wij gewoon, hier en nu, met elkaar afspreken dat het wél wat geworden is tussen die twee? En dat ze gelukkig met elkaar zijn? En dat die buurjongen helemaal niets geeft om meisjes en trouwens ook niet om andere jongens? En dat hij helemaal gelukkig is met Boris en dat hij voor de rest van zijn leven alleen nog maar samen met Boris wil zijn? En dat ze allebei alles mogen doen, met en bij elkaar, en dat ze dat allebei heerlijk vinden? En dat Boris nog wel eens terugdenkt aan jou? Maar niet meer met verdriet, maar als een periode waarin hij gelukkig was en die nu afgesloten is, nu hij samen met die buurjongen is."

Beertje moest onwillekeurig even glimlachen, maar toen hij in het ernstige gezicht van Johan keek zag hij dat deze het echt meende. Had Johan misschien gelijk? Was dat niet het allerbeste, niet alleen voor Boris en die buurjongen, maar ook voor Beertje? Dan hoefde hij zich toch niet meer schuldig te voelen over het verdriet van Boris die hem zo miste?

"Is de koffie nog warm," vroeg hij. "'s morgens vind ik koffie ook lekker, om weer een beetje bij te komen."

De koffie was nog warm en terwijl ze dronken zaten ze zwijgend naast elkaar. Toen de koffie op was verontschuldigde Beertje zich, want hij moest even naar het toilet:

"Dat heb ik altijd, 's morgens na de koffie."

Hij sloot de badkamerdeur, want hij vond wel dat Johan alles van hem mocht zien, maar er waren natuurlijk grenzen. Terwijl hij op het toilet zat dacht Beertje nog eens na, over wat Johan had verteld, over zijn eigen leven waarin naast veel geluk ook veel verdriet was geweest, maar vooral over wat hij had gezegd over hoe Beertje volgens Johan in het vervolg over Boris moest denken.

En hij kwam tot de slotsom dat Johan gelijk had: hij moest zich Boris herinneren als een goede vriend, uit een afgesloten periode in zijn leven en vooral dat voor Boris die periode óók afgesloten was en dat Boris gelukkig was geworden met die buurjongen.

Hoofdstuk XIX: Terug naar huis

Toen hij terug kwam in de slaapkamer voelde hij zich opgelucht, lichamelijk natuurlijk, maar hij vond ook dat hij een goed besluit had genomen en dat hij niet meer hoefde te tobben.

"Dat was een goed idee van je" zei hij, "gewoon met mezelf afspreken hoe het verder met Boris is gegaan. Dank je wel!" en hij kroop weer naast Johan, die hem in zijn armen nam en een beetje lachte.

"En nu?" vroeg Beertje, "ben je vies van me omdat ik net naar de plee ben geweest?"

Johan schoot in de lach. Nee hoor, hij was niet vies van Beertje. Die had zijn kontje toch zeker goed afgeveegd? Of niet soms?

"Laat maar eens zien of je al een grote jongen bent!" had Johan gezegd en toen had hij Beertje over zijn schoot getrokken en op zijn buik gedraaid en zijn billen wat uit elkaar getrokken.

"Helemaal schoon!" zei hij, "gelukkig maar, anders had ik je flink voor je bips moeten geven!"

"Gelukkig of jammer?" vroeg Beertje.

Tja, vond Johan bij nader inzien, misschien wel jammer. Misschien moest hij toch maar van de gelegenheid gebruik maken nu dat lekkere kontje van Beertje zo onder handbereik lag.

"Vooruit dan maar, als je het maar niet te gek maakt," had Beertje gezegd en hij had zijn benen gespreid en zich helemaal ontspannen.

En Johan was begonnen om zijn billen afwisselend te strelen en te slaan. Eerst natuurlijk heel zachtjes, maar van lieverlede steeds wat krachtiger. En hij had geen plekje overgeslagen want hij had de billetjes nog een beetje uit elkaar getrokken. En, omdat Johan het inderdaad niet ál te gek maakte had Beertje zijn billen bijna steeds ontspannen kunnen houden zodat het heerlijk kletste.

En Beertje genoot er van dat Johan weer helemaal opgewonden van hem raakte: hij werd er zelfs hard van. En hij vroeg zich af of Johan hem nu misschien... van achteren... gewoon erin? En zou hij dat aandurven, want Johan was toch heel wat groter dan Boris?

"Johan," vroeg hij, "heb je condooms?"

Johan hield op met slaan. Waar had Beertje een condoom voor nodig? Nee, het was niet voor Beertje, maar voor Johan: zou die niet eens bij Beertje, nu ja, van achteren... helemaal... je weet wel?

Johan zei dat hij inderdaad condooms in huis had, maar was Beertje niet bang dat het pijn zou doen? Beertje moest toegeven dat hij daar wel een beetje bang voor was. Maar kon Johan dan niet proberen om het heel voorzichtig en heel langzaam te doen? En als het niet lukte, omdat het te veel pijn deed, dan kon hij Johan toch vertrouwen dat die niet verder zou gaan?

Johan haalde uit het kastje naast het bed een condoom en een grote tube want, zei hij, met wat spuug of créme zouden ze het niet redden: hier hadden ze echt glijmiddel voor nodig. Beertje ging op zijn buik liggen en Johan begon hem van achteren in te smeren. Voorzichtig begon hij met één vinger, toen met twee en uiteindelijk zelfs met drie. Dat was heftig! Maar toch slaagde Beertje er in om te ontspannen en na een tijdje begon het te wennen en Beertje voelde dat het glijmiddel nog veel gladder was dan de créme. Beertje had het condoom moeten uitpakken en bij Johan omdoen, omdat die zijn handen zo glibberig geworden waren.

Toen had Johan hem gezegd dat hij op zijn zij moest gaan liggen en zijn benen een beetje moest optrekken en Johan kwam achter hem liggen en duwde zachtjes tegen zijn gaatje. Beertje duwde terug en toen voelde hij hoe hij langzaam over Johan schoof. En terwijl Johan stil bleef liggen, schoof Beertje telkens een stukje verder, totdat hij tegen de buik van Johan aan zat. Zo bleven ze even liggen.

"Probeer eens heel voorzichtig te bewegen," zei hij en Johan bewoog voorzichtig een eindje eruit en toen weer erin. Dat ging goed en Johan bleef bewegen en elke keer dat hij naar binnen schoof voelde Beertje dat het wat gemakkelijker ging. En uiteindelijk kon Johan er bijna helemaal uitgaan en dan in één beweging weer helemaal naar binnen. Beertje hoorde hoe Johan hijgde en zelf zuchtte hij diep iedere keer als Johan naar binnen drong.

Johan begon woester te stoten en duwde Beertje op zijn buik en ging bovenop hem liggen en greep hem, onder zijn armen door, vast bij zijn schouders. En weer, net als de vorige avond toen Johan alleen maar tussen zijn benen was geweest en niet erin, voelde Beertje hoe zijn onderlichaam opveerde na elke stoot en tegen de buik van Johan kletste als die weer toestootte. Tenslotte stootte Johan nog één keer toe met geweldige kracht en drukte hem met het onderlichaam tegen het bed en bleef hem tegen het bed gedrukt houden alsof hij nog dieper wilde. En het had geleken of Johan diep in hem nog verder was opgezwollen.

En toen had Johan zich langzaam ontspannen maar was met zijn volle gewicht op Beertje blijven liggen, en Beertje had de gierende ademhaling gehoord die pas na een hele tijd wat kalmeerde.

Johan had Beertje goed vastgehouden en rolde samen met hem om, totdat Johan op zijn rug lag met Beertje ruggelings op zijn buik, terwijl Johan nog steeds in Beertje zat. En Beertje had zijn armen slap langs het lichaam van Johan laten hangen en was ontspannen achterover gaan liggen en Johan had Beertje zijn deel met zijn hand vastgepakt en hem zo afgetrokken, terwijl hij met zijn andere hand onder zijn zak woelde. En toen had ook Beertje al zijn spieren gespannen en had vergeefs geprobeerd om overeind te komen en had tot over zijn gezicht gespoten.

Ze waren nog even blijven liggen, maar toen stelde Johan voor om maar eens te gaan douchen. Johan ging eerst dan kon Beertje nog even blijven liggen. Vanuit het bed hoorde hij de douche ruisen en toen dat ophield stond hij ook op en waste zich. Vanuit de douche zag hij hoe Johan zijn gezicht inzeepte met een scheerkwast en zich daarna zorgvuldig begon te scheren. Zijn vader schoor zich altijd electrisch en hij keek nu geboeid toe hoe dat met een mes ging. Was Johan niet bang dat hij zich zou snijden? Nee hoor, je moest er gewoon voor zorgen dat je een goed scherp mesje gebruikte: dat gleed glad over de huid heen. Beertje draaide de kraan dicht, pakte een handdoek en begon zich af te drogen en ging wat dichter bij Johan staan, zodat hij beter kon zien hoe die zich schoor.

"Kan je het ook eens bij mij doen?" vroeg hij.

Johan lachte terwijl hij zijn gezicht afdroogde. Wilde hij het niet liever zelf proberen? Nee, Beertje had het nog nooit gedaan en was bang dat als hij het verkeerd zou doen dat hij zich misschien zou snijden. Johan lachte weer, maar toen maakte hij het gezicht van Beertje weer een beetje nat en smeerde er scheerschuim op dat hij met de kwast flink uitsmeerde waardoor het overvloedig schuimde. Hij zetje een nieuw mesje in de houder en schoor met enkele halen het schuim weg van de wangen. Daarna was de kin aan de beurt en tenslotte pakte hij de neus vast, trok die wat omhoog en schoor de laatste restjes schuim daaronder vandaan.

Het scheen Beertje toe dat er helemaal geen mesje in de houder had gezeten, zo glad was de houder over zijn gezicht gegleden. Johan had met een handdoek zijn gezicht droog gedept en Beertje had even aan Boris moeten denken toen die hem, vele jaren geleden, zijn natte haar had gekamd en hem ook had aangekleed. Beertje had met zijn vingers over zijn gezicht gestreken en dat had nog wat gladder aangevoeld dan anders, maar misschien verbeeldde hij het zich.

"Zo," zei Johan, "nu ben je een echte man!"

Ze hadden zich aangekleed en Johan had nieuwe koffie gemaakt en brood gesmeerd en ze hadden gegeten en nog wat gepraat, ook over de studie van Beertje en wat Johan de laatste tijd met zijn computer deed en in welke onderwerpen hij speciaal belang stelde.

Ze waren achter de computer gaan zitten, elk op een eigen stoel, en Johan had een paar programma's laten zien die hij gemaakt had. Het waren vreemde programma's waarvan Beertje niet helemaal begreep waar ze toe dienden. Johan vertelde hem dat ze helemaal nérgens toe dienden, dat het alleen maar was om bepaalde technieken uit te proberen, om te kijken of het werkte.

Het werd middag en Beertje besloot om naar huis te gaan: zijn ouders zouden immers al snel terugkeren en Beertje wilde het huis nog even opruimen. Johan was meegelopen naar beneden en ze hadden de fiets uit de berging gehaald. Beertje zou snel iets van zich laten horen en fietste weg. Johan keek hem nog even na en keerde terug in zijn huis.

Het was nog steeds erg warm op straat en Beertje fietste op zijn dooie gemak voort. Terwijl hij zo voort fietste liet hij de gebeurtenissen van de vorige dag en deze ochtend nog eens aan zich voorbijtrekken. Hij had er een tevreden gevoel over en vond dat hij een verstandige beslissing had genomen om contact met Johan te zoeken. Die Johan was echt gek op hem geweest, dat had hij wel gemerkt.

De verhalen die Johan vertelde waren heel anders geweest dan de verhalen die op dat blog van hem stonden. Dit waren serieuze verhalen, die echt ergens over gingen. Dit waren verhalen die je alleen aan iemand vertelt die je helemaal vertrouwt en waar je een diepe genegenheid voor voelt. Dat verhaal bijvoorbeeld over die jongen die zo graag geneukt had willen worden. Johan had het niet gezegd, maar Beertje had het wel begrepen: Johan had zijn irritatie over die jongen natuurlijk niet helemaal kunnen verbergen en die jongen moest dat wel gemerkt hebben. Dat was waar Johan zich zo schuldig en beschaamd over voelde.

Er was hem nog iets opgevallen. Was dat hele verhaal wel echt nodig geweest om te illustreren wat Johan had bedoeld te zeggen? Of had Johan het verteld, misschien zonder dat hij het zich bewust was, om zijn hart eens uit te storten, omdat hij er nog steeds niet mee in het reine was gekomen?

Grappig dat toen puntje bij paaltje kwam niet hij zelf, maar Johan een beetje verlegen was geworden. En dat hij zelf, Beertje dus, zich toen juist veel zelfverzekerder was gaan voelen. Die zelfverzekerdheid voelde hij trouwens nog steeds terwijl hij verder fietste. Het leek of de wereld er anders uitzag. En, hoe gek het ook moge klinken, hij had opeens zin in een lekkere meid!

Was het lichamelijk samenzijn met Johan dan niet helemaal fijn verlopen? Nee, dat was juist geweldig geweest. Hij had het heerlijk gevonden wat Johan allemaal met hem gedaan had. En Johan was echt helemaal geil en opgewonden van hem geweest en had niet van hem af kunnen blijven zodat Beertje er nu echt van overtuigd was geraakt dat hij wel degelijk een begeerlijk lichaam had.

Hij begon zijn eigen buurtje te naderen maar inplaats van rechtstreeks naar huis te fietsen maakte hij een klein omweggetje en reed langs het trapveldje waar hij Boris vroeger altijd ontmoette. Er waren een paar kleine jongetjes aan het voetballen. Hij stapte af, ging op het bankje zitten waar hij zo vaak met Boris gezeten had en keek naar het spel.

Na een tijdje dwaalden zijn ogen af van de voetballende jongetjes en keek hij naar het huis waar Boris zoveel jaren geleden had gewoond. Hij probeerde zich voor te stellen hoe Boris nu leefde en of hij nog steeds bij zijn ouders zou wonen. Misschien bleef die buurjongen vaak bij hem slapen. Jammer dat Boris nooit een foto had opgestuurd van die jongen, dan kon hij er zich nog een betere voorstelling van maken. Maar eigenlijk maakte dat niet echt iets uit.

"Hé, Beertje," hoorde hij een stem achter zich.

Hij draaide zich om en zag tot zijn verrassing Cynthia staan. U weet nog wel: Cynthia was dat meisje in groep één of twee waar hij toen nogal een hekel aan had gehad en dat zo lelijk tegen hem had gedaan toen hij in zijn broek had geplast. Maar later had hij haar juist erg mooi en begeerlijk gevonden en had zelfs wel eens geprobeerd om een praatje met haar te maken, maar ze had hem toen niet zien staan omdat hij toen nog zo'n kinderlijk jongetje was geweest.

Hij stond op om haar te begroeten en toen viel hem opeens op dat ze minder lang was dan wat hij zich herinnerde, het leek wel of ze zelfs iets korter was dan hij. Hij realiseerde zich dat het inmiddels een aantal jaren geleden was dat hij haar voor het laatst had gezien. Maar ondanks haar kleine gestalte zag hij dat ze nog mooier en aantrekkelijker was geworden en dat ze een erg lief gezicht had.

"Hallo Cynthia," begroette hij haar, "kom er bij zitten!"

En tot zijn eigen verbazing voelde hij zich helemaal niet verlegen of geremd en hij keek haar recht in de ogen. Nu was het Cynthia die een beetje kleurde. Ze zou toch niet ... op hem? Hoe dan ook, ze zette zich inderdaad op het bankje en hij ging zelf ook weer zitten.

Cynthia vroeg of hij nog steeds voetbalde. Hoe wist ze dat hij voetbalde? Ze vertelde dat ze soms ging kijken als zijn voetbalclub een wedstrijd speelde en dat ze vond dat hij het erg goed kon. En weer kleurde ze een beetje. Op dat moment rolde een afzwaaiende bal van de voetballende jongetjes in de richting van de bank.

"Meneer, kunt u hem terugschieten?" riep een jongetje.

Beertje stond op en tikte de bal terug.

"Ze zeggen meneer tegen me," grijnsde hij.

"Je bent gegroeid," lachtte Cynthia.

Hoofdstuk XX: Tot slot

Hier eindigt het verhaal. Ja, een beetje plotseling. Maar wat moet ik verder nog schrijven? Moet Beertje nóg een keer over de knie? Moet hij nóg een keer overal bevoeld worden? Moet hij nóg een keer van achteren, in zijn holletje...? Vindt u ook niet dat het nu welletjes is en dat we het allemaal wel weten? Het blijft natuurlijk een 'Unvollendete', maar daar zijn anderen ook mee weggekomen. Wat zou u er van denken om zelf het verhaal af te maken?

Wat vindt u er overigens van, tot zover? Heeft u kunnen meeleven met alles wat Beertje in zijn nog zo jonge leven is overkomen? Bent u hem zelf misschien een beetje lief gaan vinden en zou u misschien zelf wel eens nader kennis met hem willen maken, gewoon, om wat te praten en naar zijn stem te luisteren?

Of misschien herkent u zich zelf in Beertje en zou u diezelfde dingen die Beertje allemaal meemaakte zelf wel eens aan den lijve willen ondervinden. Bent u zelf ook nog erg jong en heeft u het gevoel dat u die lange weg nog helemaal moet gaan?

Hou zou het afgelopen zijn met Beertje? Zou de verhouding met Johan nog lang hebben stand gehouden? En hoe zou het met Cynthia verder zijn gegaan?

Helaas, ik ken het antwoord niet. Iedere ochtend begint een nieuwe dag en we moeten maar zien wat die brengt: geluk of verdriet of allebei. Geluk komt nooit zonder verdriet maar verdriet komt helaas wel eens zonder geluk.

Weet u, dit verhaal is ontstaan op een rare manier. Ik wilde proberen om een verhaaltje te schrijven, waar ik me later dan zelf op af kon rukken. Ik zeg maar gewoon eerlijk hoe het is. En misschien zou een jong iemand die het verhaal las er erg ontroerd van worden, omdat hij net zulke gedachten en verlangens had als Beertje en misschien zou die jonge jongen dan wel naar mij schrijven en vragen of hij langs mocht komen om zijn hart uit te storten en wie weet, misschien...

Maar toen ik eenmaal bezig was begon het verhaal een eigen leven te leiden. Er kwam steeds meer bij om Beertje echt tot leven te wekken. En toen hij, voor mij tenminste, steeds echter en tastbaarder werd, zeg maar van 'vlees en bloed', toen begon ik mededogen met hem te voelen. En ook met die arme Boris, die zo van Beertje hield, maar naar het buitenland moest verhuizen. Wat denkt ú hoe dat verder gegaan is met Boris en die buurjongen? U weet wel, die zo aardig was en een beetje jonger en die bij hem in de tuin in het zwembad kwam zwemmen omdat ze bij die jongen thuis geen zwembad hadden.

Ja, ik wil Beertje nog steeds mijn bed in sleuren en van alles met hem doen, van voren en van achteren. Maar mag ik dat allemaal opschrijven? Kijk, dat u alles over míj weet en wat ik allemaal uitspook met een jongen, dat kan me niet zoveel schelen en u moet zelf maar uitzoeken of u daar een mening over wenst te hebben, als u maar niet naar de politie loopt.

Maar welk recht heb ik om al die intieme dingen over Beertje te vertellen? U vindt het toch óók niet leuk als een of andere schrijver, zonder dat u het weet, zomaar ging opschrijven wat hij allemaal met u heeft gedaan? Zodat iedereen er van kan meegenieten?

Die Johan, dat vind ik nou echt een aardige man en ik vind het fijn voor Beertje dat hij hem heeft leren kennen. Dat is iemand waar hij wat aan heeft! Ik zou wel willen dat ik een beetje op Johan leek en dat ik ook van die grappige verhaaltjes kon schrijven.

Rest mij nog te vermelden dat alle personen en gebeurtenissen in dit verhaal ontsproten zijn aan mijn fantasie en dat iedere overeenkomst met in werkelijkheid plaatsgevonden hebbende feiten en of bestaande personen louter op toeval berust.

Toch stel ik er een eer in om de waarheid geen geweld aan te doen. Maar hebt u wel eens ervaren hoe het geheugen iemand in de steek kan laten?

Vorige week bezocht ik de kapper om bij de afronding van dit verhaal en de presentatie aan de uitgever een beetje knap voor de dag te komen. Het was druk en ik moest enige tijd wachten, maar gelukkig lagen er op een leestafeltje enkele geïllustreerde tijdschriften waar ik in begon te bladeren. Helaas kon de inhoud mij niet boeien: ze bevatten alle uitvoerige reportages en achtergrondartikelen over de laatste liefdesbaby van Trutteltje Klapmuts en Dingenis Luldebehanger. Nee, ik ben niet iemand met een uitgesproken belangstelling voor het wedervaren van de medemens (voor jongeren van het mannelijk geslacht maak ik soms een uitzondering).

Het laatste tijdschrift echter bleek een Donald Duck te zijn die ik aandachtig begon te lezen. Tot mijn grote vreugde bevatte dit nummer een verhaal van de Kleine Hiawatha: u herinnert zich nog wel dat Beertje, toen hij in